Grafana, dashboard dla firmy Barlinek

Kto naprawdę patrzy na wykresy w małej firmie?

Zwykle nikt, i to jest punkt wyjścia. Monitoring zbiera dane, alarmy trafiają do naszego zespołu, a właściciel zagląda do systemu raz na kilka miesięcy, jeśli w ogóle. Dopóki tak jest, budowanie rozbudowanych pulpitów byłoby pracą dla nikogo.

Sens pojawia się w trzech konkretnych sytuacjach. Pierwsza: właściciel chce mieć rano jedno spojrzenie na stan firmy, bez dzwonienia do kogokolwiek. Druga: w firmie jest osoba techniczna, która przy zgłoszeniu potrzebuje szybko znaleźć przyczynę, zamiast przeglądać kilka paneli różnych systemów. Trzecia: w biurze albo przy produkcji ma wisieć ekran, na którym coś widać.

Zadajemy to pytanie przed wyceną, bo od odpowiedzi zależy, ile ekranów zbudujemy i co się na nich znajdzie. Pulpit budowany bez odbiorcy zawsze wygląda podobnie: dużo wykresów, żadnej odpowiedzi.

Czym różnią się trzy poziomy widoku?

Poziom	Dla kogo	Co pokazuje	Ile trwa spojrzenie
Stan firmy	właściciel, biuro	czy systemy działają, czy kopia się wykonała	kilka sekund
Widok usługi	osoba techniczna	jedna usługa i wszystko, od czego zależy	minuta
Widok maszyny	inżynier	zasoby, dyski, dzienniki, historia	tyle, ile trzeba

Przejścia między poziomami są klikalne, więc od pytania „coś nie działa” do konkretnej maszyny prowadzą dwa kliknięcia. To jest cała wartość takiego układu: nie liczba wykresów, tylko droga od pytania do odpowiedzi.

Dlaczego liczba bez kontekstu jest bezużyteczna?

Panel pokazujący, że dysk jest zajęty w siedemdziesięciu ośmiu procentach, nic nie mówi osobie spoza działu IT. Nie wiadomo, czy to dużo, czy mało, czy rośnie, czy stoi w miejscu. Ten sam panel z zaznaczoną wartością oczekiwaną, progiem alarmu i linią trendu odpowiada od razu na pytanie, czy trzeba coś zrobić.

Ta zasada dotyczy każdego wskaźnika. Opóźnienie łącza pokazujemy razem z wartością typową dla Waszego łącza. Czas wykonania kopii razem ze średnią z ostatniego miesiąca. Liczbę zgłoszeń razem z tą sprzed roku.

Stosujemy przy tym prostą regułę kolorów: zielony znaczy, że nie trzeba nic robić, żółty że warto zaplanować, czerwony że ktoś już się tym zajmuje. Trzy stany wystarczą, a każdy kolejny sprawia, że nikt nie pamięta, co oznacza.

Jak wygląda ekran wiszący w biurze?

Inaczej niż pulpit oglądany na komputerze. Czcionki są większe, wskaźników mniej, a widok przewija się między dwoma albo trzema ekranami, żeby zmieściło się to, co ważne. Nie wymaga logowania, bo nikt nie będzie wpisywał hasła do monitora na ścianie.

Z tego wynika ograniczenie, o którym trzeba pamiętać: na takim ekranie nie umieszczamy niczego, czego nie powinien zobaczyć przypadkowy gość albo przedstawiciel handlowy czekający w biurze. Adresy maszyn, nazwy klientów i dane finansowe zostają na widokach wymagających logowania.

W zakładach spotykamy dwa zastosowania takiego ekranu. Pierwsze przy biurze, gdzie pokazuje stan systemów i kopii. Drugie przy produkcji, gdzie pokazuje dane z linii, jeśli system produkcyjny je udostępnia. To drugie wymaga sprawdzenia, czy dane w ogóle da się pobrać, i mówimy o tym przed wyceną.

Co jest warunkiem, żeby to miało sens?

Działający monitoring. Grafana jest warstwą pokazującą dane, a nie systemem, który je zbiera. Jeśli w firmie nie ma jeszcze nic, co mierzy stan maszyn i łącza, zaczynamy od tego, a pulpity robimy w drugiej kolejności. Odwrotna kolejność to ładne ekrany bez zawartości.

Drugim warunkiem jest ustalony odbiorca. Jeśli po rozmowie okazuje się, że nikt w firmie nie będzie na to patrzył, mówimy wprost, żeby odłożyć tę usługę i zostać przy raporcie miesięcznym. Wolimy stracić zlecenie za jeden dzień pracy niż zbudować coś, co po miesiącu przestanie kogokolwiek obchodzić.

Zbieranie danych opisaliśmy przy monitoringu infrastruktury, własną instalację systemu przy wdrożeniu Zabbiksa, a odczyty z samych maszyn przy monitoringu serwerów.

Treść sprawdzona i zaktualizowana: 31 lipca 2026