Szkolenia i testy phishingowe Lublin

Kiedy da się porozmawiać z kimś, kto jest w trasie?

Klasyczne szkolenie ma jedną godzinę, jedną salę i listę obecności. W lubelskiej firmie przewozowej ten format przegrywa, zanim ktokolwiek wyśle zaproszenie. Kierowcy są rozrzuceni po kraju i po drugiej stronie granicy, dyspozytornia pracuje na zmiany i nie może opustoszeć, magazyn jest zajęty w godzinach, gdy biuro ma czas, a część zespołu pracuje krócej niż trwa roczny cykl szkoleń.

Dlatego nie zwołujemy nikogo. Materiał dzielimy na odcinki po kilka minut, dostępne na telefonie, możliwe do obejrzenia przy rampie albo na postoju. Odcinek dotyczy jednej rzeczy i kończy się jednym pytaniem, a nie testem z dwudziestu punktów.

Druga różnica dotyczy tego, czego uczymy. Osoba, która nigdy nie loguje się do bankowości firmowej, nie potrzebuje modułu o przelewach. Spedytor przyjmujący zlecenia potrzebuje go równie mało, za to potrzebuje umieć rozpoznać zlecenie, którego nikt nie wystawił. Podział na grupy jest tu ważniejszy niż w firmie, w której wszyscy siedzą przy podobnych biurkach.

Które oszustwo przychodzi do spedytora, a które do księgowości?

Grupa	Scenariusz kampanii	Czego uczy
Spedycja	zlecenie od firmy o nazwie znanej, z domeny podobnej	sprawdzania adresu nadawcy przed przyjęciem zlecenia
Spedycja	prośba o skany dowodu i prawa jazdy kierowcy	ostrożności przy przekazywaniu dokumentów osób
Księgowość	korekta faktury z nowym numerem konta	potwierdzania zmiany rachunku telefonem, pod znany numer
Księgowość	wiadomość od zarządu z prośbą o pilny przelew	reguły, że polecenie przelewu nie chodzi pocztą
Dyspozytornia	awizacja z odnośnikiem do panelu magazynu	rozwijania adresu odnośnika przed podaniem hasła
Warsztat i magazyn	oferta części z załącznikiem cenowym	ostrożności wobec załączników spoza znanej korespondencji
Zarząd	zaproszenie do przetargu z formularzem logowania	rozpoznawania fałszywej strony logowania

Kampanie wysyłamy grupami i w odstępach, nigdy do całej firmy jednego dnia. Powód jest prosty: pierwsza osoba, która się zorientuje, w ciągu kwadransa uprzedza resztę, a wtedy pomiar mierzy szybkość plotki, a nie czujność zespołu.

Scenariusze wymieniamy po każdej kampanii. Powtórzenie tego samego schematu daje świetny wynik i nie mówi nic, bo ludzie zapamiętują konkretną wiadomość, a nie zasadę.

Dlaczego pierwszą kampanię prowadzimy bez zapowiedzi, a wyniki bez nazwisk?

Bez zapowiedzi, bo mierzy ona punkt wyjścia. Ogłoszona z tygodniowym wyprzedzeniem pokazałaby wyłącznie, jak firma zachowuje się przez tydzień po ogłoszeniu, czyli stan, który nigdy nie występuje w praktyce.

Bez nazwisk, bo to warunek działania całego programu. Ludzie, którzy spodziewają się rozmowy z przełożonym, przestają zgłaszać podejrzane wiadomości i zaczynają ukrywać kliknięcia. Firma dostaje wtedy ładniejsze liczby i gorszą sytuację, bo o prawdziwym zdarzeniu dowie się o kilka godzin za późno.

Zarząd dostaje więc odsetek osób, które kliknęły, odsetek tych, którzy podali dane, odsetek zgłoszeń oraz porównanie z poprzednią kampanią. To wystarcza do prowadzenia programu i nie wystarcza do wskazania kogokolwiek palcem, i tak ma być. Wyjątkiem jest osoba klikająca w każdej kolejnej kampanii, o której rozmawiamy z zarządem osobno, bo przy dostępie do płatności jest to ryzyko wymagające decyzji.

Co dostaje osoba, która kliknęła?

Nie komunikat o porażce. W tej samej minucie otwiera się krótkie wyjaśnienie pokazujące dokładnie tę wiadomość, w którą kliknęła, z zaznaczonymi miejscami, po których dało się ją rozpoznać. Adres nadawcy, adres zwrotny, prawdziwy cel odnośnika i element wymuszający pośpiech.

Ten moment jest jedyną częścią programu, o której wiadomo, że działa lepiej niż szkolenie planowe. Nauka trafia wtedy, gdy człowiek właśnie popełnił błąd i jeszcze pamięta, dlaczego mu się to wydawało sensowne.

Po nim idzie jeden krótki odcinek do obejrzenia w ciągu tygodnia i na tym się kończy. Nie wysyłamy dodatkowych zadań i nie informujemy przełożonego, bo kara zamienia program w test lojalności.

Jak mierzymy postęp między kwartałami?

Trzema liczbami i tylko trzema, bo każda kolejna rozmywa obraz. Odsetek kliknięć, odsetek osób, które podały dane na fałszywej stronie, oraz odsetek zgłoszeń podejrzanej wiadomości.

Ta trzecia jest najważniejsza i najczęściej pomijana. Firma, w której nikt nie klika, ale nikt też nie zgłasza, dowiaduje się o prawdziwej kampanii dopiero z ostatniego kroku, czyli z przelewu albo z zaszyfrowanych plików. Firma, w której kilka osób zgłasza w ciągu pierwszych minut, ma czas na reakcję, więc zgłoszenie liczymy jako wynik pozytywny, nawet gdy ta sama osoba wcześniej kliknęła.

Osobno śledzimy udział osób przyjętych w ostatnim kwartale, bo w firmie z dużą wymianą zespołu wynik potrafi się pogorszyć bez żadnego pogorszenia po stronie ludzi, którzy pracują dłużej. Bez tego rozbicia zarząd wyciąga wnioski z liczby, która mówi wyłącznie o naborze.

Gdzie ten program jest bezsilny?

Nie zastępuje filtra poczty. Zespół, który rozpoznaje dziewięć wiadomości na dziesięć, nadal potrzebuje warstwy zatrzymującej te dziewięć, żeby uwaga została na tę jedną. Opisuje ją ochrona poczty i filtrowanie treści.

Nie chroni przed oszustwem prowadzonym telefonicznie w sposób doskonale przygotowany, choć uczy zasady, która działa także tam: zmianę numeru konta i wydanie ładunku potwierdza się kanałem innym niż ten, którym przyszła prośba.

Nie zmniejsza wreszcie skutków kliknięcia, gdy do niego dojdzie. Za to odpowiada ochrona stacji roboczych i serwerów oraz ochrona przed ransomware. Pierwszą kampanię umówimy przez kontakt albo w biurze przy Kresowej 6.

Treść sprawdzona i zaktualizowana: 14 sierpnia 2026