Wdrożenie sieci WiFi Warszawa

Dlaczego eter w biurowcu jest zajęty, zanim włączycie własny sprzęt

W wolno stojącej hali sieć bezprzewodową projektuje się w warunkach, które sami kontrolujecie. Na dziesiątym piętrze warszawskiego biurowca jest odwrotnie: zanim ktokolwiek powiesi pierwszy punkt, analizator widzi już kilkadziesiąt obcych sieci. Część należy do sąsiadów zza ściany, część do najemców z piętra wyżej i niżej, bo strop tłumi sygnał znacznie słabiej, niż podpowiada intuicja, a jeszcze inne to telefony pracowników udostępniające internet.

Efekt jest taki, że o jakości połączenia decyduje nie moc Waszych punktów, tylko liczba urządzeń nadających w tym samym kanale. Firma, która próbuje przebić się mocą, pogarsza sytuację wszystkim, łącznie ze sobą, bo urządzenia zaczynają trzymać się odległych punktów zamiast przechodzić do bliższych.

Co pokazuje pomiar na piętrze wieżowca

Co mierzymy	Typowy wynik w biurowcu	Co z tego wynika dla projektu
Liczba obcych sieci	kilkadziesiąt, część silniejsza od własnej	kanały wybieramy z tego, co zostało wolne
Zajętość kanałów w starszym paśmie	prawie pełna	zostawiamy je urządzeniom, które nie umieją inaczej
Sygnał z piętra powyżej i poniżej	wyraźny przy lekkich stropach	plan kanałów robimy w trzech wymiarach
Tłumienie przez ściany działowe	niewielkie, konstrukcje lekkie	pokrycie łatwe, rozdzielenie punktów trudne
Przeszklenia i elewacja	odbicia i sygnał uciekający na zewnątrz	punkty odsuwamy od okien
Gęstość ludzi w szczycie	dwa razy wyższa we wtorek niż w piątek	liczba punktów pod dzień najgorszy

Trzeci wiersz jest tym, o którym pamięta najmniej wykonawców. Rozbudowa prowadzona piętro po piętrze, bez planu wspólnego dla całego najmu, kończy się punktami ustawionymi na identycznych kanałach dokładnie jeden nad drugim.

Jak projektujemy pokrycie przy kilku kondygnacjach

Najemca zajmujący cztery piętra ma jedną sieć z punktu widzenia pracownika i cztery różne środowiska z punktu widzenia radia. Plan kanałów układamy wspólnie dla wszystkich kondygnacji, tak jak układa się go dla sąsiadujących pomieszczeń, tylko dodając trzeci kierunek. Punkt nad punktem dostaje inny kanał, a moce ustawiamy niżej, niż podpowiada odruch, bo mniejszy zasięg oznacza mniejszy obszar, na którym urządzenia sobie przeszkadzają.

Logowanie zostaje wspólne, więc pracownik schodzący na spotkanie piętro niżej nie robi niczego. Kontroler jest jeden, adresacja spójna, a przejście między punktami ustawione tak, żeby rozmowa trwająca w windzie przy holu nie kończyła się w połowie zdania.

Co robimy ze starszym pasmem

W biurowcu jest ono zwykle nie do uratowania: zajęte przez sprzęt sąsiadów, drukarki, czujniki i wszystko, co nie umie pracować inaczej. Zostawiamy je włączone wyłącznie tam, gdzie mamy urządzenia bez alternatywy, i to na minimalnej mocy. Cała praca biurowa idzie wyższym pasmem, a przy nowszych punktach dokładamy trzecie, którego w otoczeniu jeszcze prawie nikt nie używa.

To decyzja, która najbardziej dziwi klientów, bo wyłączenie części sieci brzmi jak pogorszenie. W praktyce urządzenia przestają wybierać wolniejsze pasmo tylko dlatego, że sygnał wydaje im się w nim silniejszy.

Gdzie kończy się to, co da się zrobić bez nowego kabla

Punkt dostępowy jest tak dobry, jak port, do którego jest wpięty. Jeśli przełącznik nie ma zapasu mocy zasilania po kablu, kolejne urządzenie po prostu nie wstanie. Jeśli tory nie przechodzą pomiaru, radio będzie działać, a transfer i tak się zatnie. Jeśli w suficie nie ma kabla tam, gdzie punkt powinien wisieć, żadne strojenie tego nie zastąpi.

Certyfikację torów opisują pomiary sieci LAN, sprzęt z jednego panelu wdrożenie UniFi, a prace przy nowej powierzchni wdrożenie infrastruktury.

Treść sprawdzona i zaktualizowana: 2 sierpnia 2026