Migracja z VMware na Proxmox Barlinek

Jak wygląda dzień, w którym przenosimy pierwszą maszynę?

W zakładzie przetwórstwa drewna wygląda niepozornie. Do piętnastej nic się nie dzieje, bo dyski kopiujemy w tle od kilku dni i nikt tego nie zauważa. Po zamknięciu zmiany prosimy o wylogowanie z programu, robimy ostatnią synchronizację, uruchamiamy maszynę po nowej stronie i sprawdzamy ją z jednego stanowiska w biurze. Osoba, która została kwadrans dłużej, potwierdza, że program się otwiera i widzi dane. Potem wychodzimy.

Następnego dnia ta sama maszyna pracuje już na innym hypervisorze i nikt nie musi o tym wiedzieć. Tak wygląda dobrze przygotowana migracja i tak wygląda większość wieczorów w takim projekcie.

Trudne są dwie rzeczy, obie przed pierwszym oknem: policzenie, czy zmiana ma sens, i wypisanie wszystkiego, co może się zachować inaczej po przeniesieniu.

Które maszyny przenosimy i w jakiej kolejności?

Kolejność wynika z tego, kto zauważy przerwę, a nie z tego, która maszyna jest najważniejsza. Zaczynamy od systemów, których zatrzymanie o osiemnastej nikogo nie dotyczy, i schodzimy w stronę tych, od których zależy poranna zmiana.

Co przenosimy	Ile trwa przerwa	Kto potwierdza po starcie
Maszyna testowa albo zapomniana	bez znaczenia	nikt, sprawdzamy sami
Serwer plików i wydruku	kilkanaście minut	osoba z biura, następnego ranka
Baza programu handlowego	do godziny	osoba prowadząca zamówienia
System obsługujący suszarnię i wagę	do godziny	brygadzista przed poranną zmianą
Kontroler domeny	kilkanaście minut	logowanie z dowolnego stanowiska
Maszyna z licencją na klucz sprzętowy	ustalana osobno	dostawca programu

Ostatni wiersz wywraca najwięcej cudzych harmonogramów. Klucz w porcie USB i licencja zaczepiona o adres karty sieciowej wymagają uzgodnienia z wydawcą programu, a to trwa dni, nie godziny. Dlatego takie przypadki wypisujemy na początku, przy spisie środowiska.

Co robimy, zanim ktokolwiek dotknie produkcji?

Najpierw liczymy, czy warto. Na jednej stronie stają obok siebie trzy kwoty: oferta odnowienia subskrypcji na kolejny rok, koszt przeniesienia policzony dla Waszego środowiska i utrzymanie każdego wariantu przez trzy lata. Bywa, że wynik każe zostać przy obecnej platformie, i wtedy tak piszemy, mimo że migracja jest usługą, którą sprzedajemy.

Potem powstaje spis: ile maszyn, jakie systemy, ile miejsca zajmują dyski, które programy mają wymagania wobec środowiska i co w ogóle da się wygasić bez przenoszenia. W zakładach, które przejmujemy, prawie zawsze znajduje się maszyna, o której nikt już nie pamięta, po co powstała.

Na końcu idzie próba. Jedna maszyna nieprodukcyjna przechodzi pierwsza, żeby harmonogram dla reszty opierał się na zmierzonym czasie kopiowania i na sprawdzonych sterownikach, a nie na naszym doświadczeniu z innej firmy. Systemy Windows wymagają wgrania sterowników VirtIO jeszcze na działającej maszynie i sprawdzenia, czy po zmianie sprzętu wirtualnego nie trzeba ponowić aktywacji.

Jak wygląda droga powrotu, gdyby coś poszło nie tak?

Jest wypisana dla każdego kroku osobno, zanim ten krok zacznie się dziać. Maszyna po starej stronie zostaje wyłączona, ale nietknięta, więc powrót polega na jej ponownym uruchomieniu. Zadania kopii po starej stronie działają do dnia odbioru, żeby przez ten czas istniały dwie niezależne drogi odtworzenia danych. Miejsce na to wszystko planujemy z góry, bo równoległe istnienie obu środowisk przez kilka tygodni jest normalną częścią projektu, a nie problemem.

Bez tej zasady migracja przestaje być projektem i staje się nadzieją, że nic się nie wydarzy. W firmie, która nie ma informatyka, taka nadzieja bywa kosztowna, bo nie ma kto reagować, gdy się nie sprawdzi.

Co zostaje po projekcie w firmie bez własnego informatyka?

Trzy rzeczy, i wszystkie są Wasze. Opis środowiska, czyli co gdzie stoi, jak się do tego dostać i w jakiej kolejności to uruchamiać po przerwie w prądzie. Procedura odtworzenia maszyny, napisana tak, żeby dało się według niej działać, mając przy sobie telefon i dostęp do kopii. Konta administracyjne, dzięki którym możecie w każdej chwili zlecić prowadzenie środowiska komu innemu.

Do tego raport z przebiegu prac: co przeniesiono, ile to zajęło i co zmieniono po drodze. Jest to dokument, który po roku odpowiada na pytanie, dlaczego coś jest ustawione tak, a nie inaczej, gdy nikt już tego nie pamięta.

Ile to kosztuje przy mniejszym środowisku?

Podany próg dotyczy dwóch hostów i piętnastu maszyn wirtualnych. Zakład z jednym serwerem i czterema maszynami jest projektem mniejszym i kosztuje mniej, ale kwotę podajemy dopiero po spisaniu środowiska, bo dwie firmy o tej samej liczbie maszyn potrafią różnić się dwukrotnie wielkością danych. Ewentualną subskrypcję wsparcia producenta oraz sprzęt kupujecie na siebie i widzicie je w kosztorysie jako osobne pozycje.

Odległość nie wpływa na cenę. Prace wykonujemy w większości zdalnie, a umówione wizyty planujemy z biura głównego przy Baczyńskiego 24 w Gorzowie, około dwudziestu czterech kilometrów drogą wojewódzką 151 od Barlinka. Biuro przy Jeziornej 7D jest miejscem spotkań, a nie punktem serwisowym z całodobową obsadą, i piszemy to wprost, żeby nikt nie liczył na przyjazd o trzeciej w nocy.

Argumenty za każdą z platform zebraliśmy przy porównaniu Proxmoksa i VMware, wersję ogólnopolską opisuje migracja z VMware na Proxmox, a dalsze prowadzenie maszyn administracja serwerami.

Treść sprawdzona i zaktualizowana: 31 lipca 2026