Disaster Recovery Białystok

Dlaczego pierwszą godzinę po awarii prowadzi ktoś z Waszej firmy

Bo w tej godzinie nikt od nas nie stoi w Waszym korytarzu i nie ma szans stanąć. Zgłoszenie idzie telefonem, inżynier wchodzi do środowiska zdalnie, a przez ten czas ktoś w Białymstoku podejmuje decyzje o rzeczach fizycznych: czy odciąć serwer od sieci, czy zatrzymać wydania z magazynu, czy odesłać ludzi od stanowisk.

Plan pisany dla firmy z Podlasia zaczyna się więc od czegoś, co w mieście z naszym biurem bywa przypisem. Wskazujemy imiennie koordynatora, dajemy mu listę krótszą niż jedna strona i uzgadniamy, czego ma nie robić. Ten drugi punkt bywa ważniejszy, bo najkosztowniejsze awarie w firmach bez własnego informatyka biorą się z samodzielnych prób ratowania danych, wykonanych w dobrej wierze przed pierwszym kontaktem z kimkolwiek.

Reszta planu wygląda tak jak wszędzie: kolejność uruchamiania, czasy powrotu, role przy decyzjach. Różnica siedzi w tym jednym miejscu i przekłada się na całą pierwszą godzinę.

Co się dzieje z planem, gdy pierwsze pada łącze

To pytanie zadajemy przy każdym planie na Podlasiu, bo firma obsługiwana zdalnie ma jedną zależność więcej niż firma z informatykiem na etacie. Awaria serwera jest kłopotem. Awaria łącza jest kłopotem i jednocześnie odcięciem od osoby, która ma z tym kłopotem pomóc.

Ścieżka na tę sytuację jest krótka i zawiera cztery rzeczy: modem zapasowy w sieci komórkowej, uruchomiony i sprawdzony wcześniej, numer telefonu niezależny od Waszej centrali, wskazanie osoby, która przepina łącze, oraz lista czynności do wykonania samodzielnie, dopóki połączenie nie wróci. Ostatnia pozycja jest zwykle jednozdaniowa i brzmi „nic więcej”, bo przy utracie łączności najlepszą decyzją bywa poczekanie.

Zapasowe wejście testujemy przy każdym przeglądzie planu. Modem, który stoi w szafie od dwóch lat i nigdy nie przenosił ruchu, jest rekwizytem, a nie zabezpieczeniem, i to samo dotyczy zdalnego zarządzania serwerem, do którego nikt nie logował się od wdrożenia.

Które kroki planu przypisujemy Wam, a które sobie

Podział zapisujemy przy każdym kroku, żeby w trakcie zdarzenia nikt nie ustalał go od nowa.

Krok	Kto wykonuje	Czego potrzebuje
Potwierdzenie, że to awaria, a nie zwykłe zgłoszenie	koordynator w firmie	kartka z kryteriami, telefon
Odcięcie zajętych maszyn od sieci	koordynator w firmie	opis, który kabel i w jakiej kolejności
Ustalenie punktu sprzed zdarzenia	inżynier zdalnie	dostęp do repozytorium kopii
Uruchomienie systemów z kopii	inżynier zdalnie	wolne zasoby na sprzęcie zastępczym
Wymiana uszkodzonego podzespołu	koordynator albo serwis producenta	zapas w szafie, umowa serwisowa
Powiadomienie pracowników i kontrahentów	osoba wskazana w planie	gotowe treści komunikatów
Potwierdzenie kompletności danych	kierownik obszaru	lista rzeczy do sprawdzenia w systemie

Ostatni wiersz zostaje po Waszej stronie nie z wygody, tylko dlatego, że nikt z zewnątrz nie rozpozna brakującego dokumentu w bazie sprzedaży. My odpowiadamy za to, że dane wróciły. Wy za to, czy wróciły wszystkie.

Jak ćwiczymy plan bez przyjazdu i co ćwiczymy z przyjazdem

Ćwiczenie przy stole prowadzimy zdalnie, raz na kwartał, i wygląda jak rozmowa z zegarem w tle. Podajemy sytuację, pytamy każdą osobę z planu, co robi w tej minucie, i notujemy każde zawahanie. Najczęściej wychodzą trzy rzeczy: nieaktualny numer do dostawcy łącza, hasło zapisane u jednej osoby, która akurat jest na urlopie, i przekonanie, że ktoś inny ma klucz do serwerowni.

Próba techniczna wymaga obecności i dlatego wpisujemy ją do harmonogramu wizyt raz w roku. Wtedy systemy faktycznie wstają w środowisku zapasowym, mierzymy czas każdego kroku i sprawdzamy rzeczy, których nie widać przez konsolę: co naprawdę jest wpięte w który port, czy zasilanie awaryjne utrzymuje szafę i czy oznaczenia na sprzęcie zgadzają się z dokumentacją.

Z każdej próby powstaje krótkie zestawienie: co zadziałało, co zawiodło, kto odpowiada za poprawkę i do kiedy ma ją wprowadzić. Plan bez takiego zestawienia jest dokumentem, a nie zabezpieczeniem, i to zdanie powtarzamy przy każdym przeglądzie.

Co plan mówi o sprzęcie, po który i tak trzeba pojechać

Mówi prawdę, łącznie z tą niewygodną. Część awarii kończy się koniecznością wymiany podzespołu i wtedy liczy się doba, nie godzina, bo inżynier rusza z Warszawy albo czekamy na serwis producenta.

Dlatego plan zawiera wykaz sprzętu z numerami seryjnymi, datami gwarancji i trybem serwisu, a przy każdej pozycji odpowiedź na pytanie, co robimy przez czas oczekiwania. Zwykle jest to uruchomienie systemu na innej maszynie z kopii, czasem praca na sprzęcie zastępczym o mniejszej wydajności, czasem świadoma decyzja, że dany obszar czeka. Wszystkie trzy warianty są lepsze od ustalania tego w trakcie zdarzenia.

Czego ten plan nie załatwi

Nie skróci przywracania, jeśli wszystkie wersje danych leżą wyłącznie w Waszej szafie. Tym zajmuje się prowadzenie kopii, a plan tylko z niego korzysta. Nie zastąpi decyzji o pieniądzach: powrót poniżej godziny wymaga drugiego środowiska gotowego do uruchomienia i to jest wydatek, nie zapis w dokumencie. Narzędzia, które taki powrót wykonują, opisuje Veeam oraz serwer kopii.

Nie zadziała też sam z siebie, gdy przez rok nikt go nie otworzył, a firma w tym czasie zmieniła serwerownię albo operatora. Dlatego plan ma właściciela po Waszej stronie, datę przeglądu i ćwiczenie wpisane w kalendarz. Zakres ustalimy przez kontakt, a rząd wielkości kosztu bieżącej opieki nad infrastrukturą policzycie w kalkulatorze.

Treść sprawdzona i zaktualizowana: 14 sierpnia 2026