Terraform i infrastruktura jako kod Katowice

Skąd biorą się cztery różne środowiska w jednej firmie

Nie z niedbalstwa, tylko z upływu czasu. Pierwszy zakład dostał serwerownię piętnaście lat temu i ustawiał ją człowiek, którego dziś nie ma w firmie. Biuro handlowe uruchamiała firma zewnętrzna przy okazji przeprowadzki. Magazyn podłączał integrator wybrany przez najemcę budynku. Czwarta lokalizacja przyszła razem z przejętą spółką i miała już własne wszystko.

Każde z tych wdrożeń było wykonane poprawnie na swój moment i według wiedzy osoby, która je robiła. Kłopot polega na tym, że dziś tworzą jedną firmę, a nie cztery, i muszą się ze sobą zgadzać: adresacja nie może kolidować, uprawnienia muszą działać w każdym budynku, a zestaw reguł na brzegu powinien wyglądać podobnie, bo inaczej nikt nie potrafi ich sprawdzić.

Pytanie, które pada wtedy najczęściej, jest zresztą inne, niż można by oczekiwać. Nie brzmi „czy to jest bezpieczne”. Brzmi: co zrobimy, gdy za pół roku otworzymy piątą lokalizację.

Co ma być wspólne, a co należy do adresu

Element	Wspólny dla firmy	Ustawiany osobno	Skąd bierze się różnica
Adresacja sieci lokalnej	schemat przydziału	konkretna pula dla budynku	kolizje przy łączeniu lokalizacji trzeba wykluczyć raz
Reguły na brzegu	zestaw wyjściowy w module	wyjątki wynikające z produkcji	zakład ma ruch, którego biuro nie zna
Konta i role	w całości wspólne	nic	dwie listy uprawnień to dwa miejsca do pominięcia
Maszyny lokalne	sposób opisu i nazewnictwo	liczba i rozmiar	zależą od tego, co w budynku faktycznie pracuje
Kopie zapasowe	częstotliwość, retencja, próba odtworzenia	miejsce zapisu	kopia ma leżeć poza tym budynkiem, którego dotyczy
Monitoring	zestaw sprawdzeń i progi	lista sprzętu	inne urządzenia stoją na hali, inne w biurze
Łącza	wymóg pomiaru przed wpięciem	operator i przepustowość	rynek operatorski różni się między miastami metropolii

Kolumna trzecia jest tą, przez którą ten opis w ogóle powstaje jako moduł, a nie jako jeden wielki plik. Lokalizacje mają się różnić w kilku miejscach i tylko w tych, które ktoś potrafi uzasadnić.

Co daje moduł przy otwarciu kolejnego adresu

Firma rosnąca w metropolii otwiera nową lokalizację częściej, niż zakłada w planach: hala do wynajęcia zwalnia się w sąsiednim mieście, magazyn przenosi się bliżej węzła, przejęta spółka zostaje ze swoim adresem na dwa lata. Za każdym razem trzeba postawić to samo.

Bez opisu w kodzie oznacza to powtórzenie pracy rozpoznawczej. Ktoś sprawdza, jak zrobiono to poprzednio, pyta dwie osoby o szczegóły, których nie ma w żadnym dokumencie, i buduje środowisko podobne do poprzednich, ale nie identyczne. Po pięciu latach różnic jest tyle, że nikt nie potrafi ich wyliczyć.

Z modułem wygląda to inaczej. Nowy adres jest wpisaniem parametrów: pula adresowa, liczba maszyn, przepustowość, lista osób. Plan pokazuje, co powstanie, ktoś po Waszej stronie to przyjmuje, a wykonanie trwa tyle, ile trwa uruchomienie zasobów. Rzeczy, o których poprzednio ktoś zapomniał, nie mają jak zniknąć, bo są częścią opisu.

Dlaczego nie ujednolicamy wszystkiego od razu

Ponieważ jednoczesna przebudowa czterech środowisk w krótkim terminie jest najczęstszą przyczyną, dla której takie porządki kończą się w połowie. Zostaje wtedy stan gorszy od wyjściowego: dwie lokalizacje przerobione, dwie nie, i nikt już nie pamięta, na czym dokładnie stanęło.

Dochodzenie do wzorca rozkładamy więc na okazje, które i tak nadejdą. Wymiana serwera w jednym zakładzie, wymiana łącza w drugim, przeprowadzka magazynu, przegląd uprawnień na koniec kwartału. Przy każdej z nich lokalizacja przechodzi na wspólny opis, bo i tak trzeba przy niej coś zrobić.

Efekt uboczny jest przy tym istotniejszy, niż wygląda. Firma widzi listę różnic od pierwszego tygodnia, więc nawet przed jakimkolwiek ujednolicaniem przestaje podejmować decyzje na podstawie założenia, że wszędzie jest tak samo.

Kiedy mówimy, że nie warto

Gdy firma ma jeden adres, jedną maszynę i nie planuje drugiego, bo wtedy cała przewaga tej pracy, czyli powtarzalność, nie ma zastosowania. Gdy środowisko ma zniknąć w ciągu kilku miesięcy, ponieważ trwa przenoszenie gdzie indziej. Gdy nikt po Waszej stronie nie zamierza czytać planu ani zatwierdzać zmian, a jednocześnie utrzymanie ma zostać w firmie.

Nie zgadzamy się też na dopisanie tego do innego zlecenia jako pozycji dodatkowej. Praca wymaga własnych godzin i własnych prób, a wykonana przy okazji rozjeżdża się ze stanem faktycznym w kilka tygodni, czyli wraca do punktu wyjścia za Wasze pieniądze.

Co dostajecie na koniec

Repozytorium z modułem i z opisem każdej lokalizacji, procedurę uruchomienia środowiska od zera, listę dostępów awaryjnych z nazwiskami oraz zapis pierwszej zmiany przeprowadzonej tą drogą, od propozycji do wykonania. Przechodzimy przez nią razem z osobą, która ma zatwierdzać kolejne, żeby zobaczyła całą drogę raz, zanim zdecyduje sama.

Przeglądy planów prowadzimy zdalnie, a rozmowy o kierunku zwykle w naszym biurze przy Wspólnej 40 albo u Was, bo przy kilku lokalizacjach uzgodnienie wzorca wymaga obecności ludzi z każdej z nich.

Bieżące prowadzenie zasobów opisuje administracja chmurą, dzierżawę Microsoftu Azure dla firm, a układ z lokalnym minimum w budynkach chmura hybrydowa. Aplikacje uruchamiane na tak opisanych maszynach pakujemy wcześniej zgodnie z tym, co pokazujemy przy konteneryzacji Docker, a nowe środowisko warto opisać plikami już w trakcie migracji do chmury.

Treść sprawdzona i zaktualizowana: 2 sierpnia 2026