Proxmox czy VMware Kraków

Co zmienia w tej decyzji fakt, że serwery nie są Wasze?

Przede wszystkim to, kto ustala parametry, od których zależy rachunek. Firma z własną szafą dobiera procesory pod obciążenie i pod licencje, więc obie rzeczy są jej decyzją. Firma wynajmująca serwer dedykowany wybiera z gotowej listy konfiguracji, a lista powstała po to, żeby dostawcy sprzętu opłacało się ją utrzymywać, nie po to, żeby optymalizowała Wam opłatę za oprogramowanie.

W Krakowie ten układ jest coraz częstszy i ma dobre powody. Kancelaria nie chce trzymać akt klientów w pomieszczeniu obok kuchni, spółka w wynajmowanym biurowcu nie dostanie zgody na zasilanie gwarantowane dla szafy, a centrum usług rozliczane przez grupę musi wskazać, gdzie fizycznie leżą dyski, i wolałoby wskazać obiekt z certyfikatem niż własną serwerownię.

Konsekwencja bywa niemiła. Przy modelu opartym na subskrypcji liczonej za rdzenie serwer z dwoma nowoczesnymi procesorami potrafi mieć ich tyle, że opłata licencyjna przewyższa miesięczny czynsz za sam sprzęt, choć środowisko liczy kilkanaście maszyn i nie potrzebuje takiej mocy.

Ile rdzeni kupujecie, nie mając na to wpływu?

Więcej, niż wynikałoby z obciążenia, i warto to policzyć przed podpisaniem umowy z centrum danych. Poniżej pozycje z typowej oferty dostawcy i to, co robią z rachunkiem po każdej ze stron.

Pozycja z oferty centrum danych	Przy subskrypcji liczonej za rdzenie	Przy platformie bez opłaty za oprogramowanie
Serwer dedykowany z dwoma procesorami	opłata rośnie z liczbą rdzeni, także nieużywanych	koszt wyłącznie po stronie dzierżawy sprzętu
Druga maszyna na wypadek awarii	licencjonowana jak podstawowa	opłata za dzierżawę, bez licencji
Węzeł pod środowisko testowe	liczony tak samo jak produkcja	opłata za dzierżawę, bez licencji
Zmiana na mocniejszy model w cyklu życia	nowa liczba rdzeni, nowa kwota	zmiana wyłącznie w umowie ze sprzedawcą
Przestrzeń pod kopie u dostawcy	pozycja niezależna od platformy	pozycja niezależna od platformy
Wsparcie producenta oprogramowania	w cenie subskrypcji, według poziomu	osobna subskrypcja albo umowa z wykonawcą
Konsola zarządzająca serwerem	zależna od dostawcy sprzętu	zależna od dostawcy sprzętu

Wiersze drugi i trzeci znikają z zestawień najczęściej, bo maszyna zapasowa przez większość roku nic nie robi. W środowisku, które ma spełniać wymagania kontrahenta co do ciągłości działania, obie te pozycje są jednak obowiązkowe i obie trafiają do rachunku od pierwszego miesiąca.

Kto ma dostęp do konsoli sprzętowej i dlaczego to ważne przy wyborze?

Bo od tego zależy, ile rzeczy da się zrobić bez cudzego udziału. Instalacja hypervisora na dzierżawionym serwerze, powrót po nieudanej aktualizacji węzła i diagnoza maszyny, która nie odpowiada z sieci, wymagają dostępu do warstwy sprzętowej. Jedni dostawcy dają go w panelu, inni realizują takie prace wyłącznie na zgłoszenie.

To pytanie zadajemy przed wyborem platformy, bo odpowiedź zmienia więcej niż sam hypervisor. Środowisko obsługiwane przez zgłoszenia u dostawcy musi być zbudowane tak, żeby awaria jednego węzła nie wymagała niczyjej ingerencji w godzinę: maszyny startują na sprawnym hoście, a wymiana sprzętu idzie potem zwykłym trybem. Środowisko z konsolą w panelu daje więcej swobody i pozwala zejść z liczby węzłów.

Druga rzecz dotyczy sieci. Dostawcy różnią się tym, ile sieci wirtualnych udostępniają i czy pozwalają na własną adresację między maszynami. Rozdzielenie środowisk klientów albo spółek grupy da się zrobić po obu stronach, tylko w jednym przypadku jest to konfiguracja hypervisora, a w drugim pozycja w cenniku dostawcy.

Co zabieracie ze sobą, gdy kończy się umowa z dostawcą?

Maszyny, dane i procedury, ale nie wszystko w tej samej postaci. Ta część rozmowy zwykle nie pada przy wyborze platformy, choć decyduje o tym, ile kosztuje zmiana zdania po trzech latach.

Maszyny wirtualne przenoszą się między dostawcami po obu stronach, bo formaty dysków dają się przekształcić, a przy wyłączonej maszynie skopiować wprost. Czas operacji zależy od łącza między centrami danych i od wielkości dysków, a nie od tego, jaki hypervisor leżał pod spodem. Kopie zapasowe przenoszą się gorzej, jeśli leżą w usłudze dostawcy, więc egzemplarz trzymany poza jego infrastrukturą jest wart tyle, ile pierwsza taka przeprowadzka.

Zostają natomiast dwie rzeczy, o które warto zapytać na starcie. Pierwsza to adresacja publiczna: adres należący do dostawcy zostaje u niego, a jeśli widnieje na cudzych listach dozwolonych połączeń, zmiana wymaga uzgodnień poza firmą. Druga to integracje z usługami tego dostawcy, na przykład jego magazynem kopii albo równoważeniem ruchu. Im więcej ich w projekcie, tym mniej znaczy przenośność samych maszyn.

Kiedy odradzamy zmianę mimo korzystnego rachunku?

Gdy różnica przez trzy lata nie pokrywa kosztu pracy, a przy kilkunastu maszynach zdarza się to często. Gdy producent systemu, na którym stoi obsługa klientów, potwierdza na piśmie wymaganie konkretnej platformy. Gdy w tym samym kwartale kończy się umowa z centrum danych, bo przeprowadzka i zmiana hypervisora w jednym terminie oznaczają dwie zmienne i żadnej pewności po awarii.

Odradzamy również wtedy, gdy jedynym argumentem jest niezadowolenie z faktury. Sama zmiana platformy zajmuje kilka tygodni, wymaga przepisania procedur, zadań kopii i progów nadzoru, a przez pierwszy miesiąc zespół pracuje wolniej. Warto w to wchodzić, gdy po drugiej stronie stoi wyraźna przewaga w liczbach.

Rekomendację wydajemy na piśmie razem z założeniami, na których stoi: konfiguracją serwerów z oferty dostawcy, planem na kolejne lata, odpowiedziami producentów Waszego oprogramowania oraz wskazaniem osoby prowadzącej środowisko. Piszemy ją tak, żeby dało się ją sprawdzić u kogoś innego.

Jak wygląda samo przejście, tłumaczy migracja z VMware na Proxmox. Postawienie środowiska od zera prowadzi wirtualizacja serwerów, a nadzór nad maszynami po uruchomieniu administracja serwerami. Stawkę za maszynę sprawdzicie w kalkulatorze.

Treść sprawdzona i zaktualizowana: 2 sierpnia 2026