Grafana, dashboard dla firmy Białystok

Po co Wam pulpit, skoro powiadomienia i tak idą do nas?

Bo przy obsłudze prowadzonej z odległości część zdarzeń kończy się rozmową telefoniczną, w której jedna strona widzi dane, a druga stoi przy sprzęcie. Jakość tej rozmowy przesądza o tym, czy sprawa zamknie się w kilka minut, czy przejdzie na listę spraw czekających na przyjazd.

Bez wspólnego widoku rozmowa wygląda tak samo w każdej firmie. Pytamy o stan portu, po drugiej stronie pada opis lampki. Pytamy o urządzenie o konkretnym adresie, po drugiej stronie zapada cisza, bo w szafie nic takiego nie jest podpisane. Po kilku minutach obie strony mówią o dwóch różnych przełącznikach i ktoś odkłada słuchawkę z przekonaniem, że drugi nie rozumie problemu.

Pulpit rozwiązuje to jednym prostym zabiegiem: obie strony patrzą na ten sam ekran, a urządzenia nazywają się na nim tak samo jak na naklejkach w szafie. To cała tajemnica, tylko trzeba to zrobić przed pierwszą awarią, a nie w jej trakcie.

Co ma być na ekranie osoby stojącej przy szafie?

Bardzo niewiele i to jest najtrudniejsza część pracy. Osoba, która przyszła z drugiego końca zakładu, ma przed sobą jedno pytanie: czy to, co widzi, zgadza się z tym, co widzimy my. Wszystko, co nie pomaga jej odpowiedzieć, tylko przeszkadza.

Zostawiamy więc stan urządzenia, o którym mówimy, stan portów sąsiednich, stan zasilania w tej szafie i temperaturę. Do tego czas ostatniego odczytu, bo to jedyny sposób, żeby odróżnić urządzenie sprawne od urządzenia, które przestało się odzywać. Reszta idzie do widoku technicznego, otwieranego przez nas.

Nazewnictwo ustalamy raz i trzymamy się go wszędzie: w monitoringu, w dokumentacji, na naklejkach i na pulpicie. Jeśli szafa w hali nazywa się u Was „szafa przy przyjęciu”, tak samo nazywa się na ekranie, choćby w konfiguracji miała inny opis. Adresy zostawiamy sobie.

Jak wygląda widok, przy którym prowadzimy rozmowę?

Sytuacja przy telefonie	Co widzimy my	Co ma zobaczyć osoba przy szafie
Urządzenie przestało się odzywać	czas ostatniego odczytu i historię przed ciszą	czy sąsiednie porty żyją i czy szafa ma zasilanie
Podejrzenie uszkodzonego kabla	port podnoszący się i opadający w czasie	numer portu i wolny port do przepięcia
Serwer nie wstaje	stan interfejsu zarządzającego i ostatnie zdarzenia	stan diod zasilania i pozycję maszyny w szafie
Dysk do wymiany	numer i pozycję dysku zgłaszającego błędy	który to slot, licząc od której strony
Przegrzewanie się szafy	wykres temperatury z ostatnich dni	bieżący odczyt i stan wentylacji
Zanik zasilania	stan zasilacza awaryjnego i czas pracy na bateriach	ile zostało czasu, zanim trzeba wyłączać

Ostatni wiersz jest tym, który najczęściej ratuje dane. Osoba przy szafie widząca, ile minut zostało na bateriach, wie, czy czekać na powrót zasilania, czy zamykać systemy po kolei, i nie musi tego ustalać przez telefon z kimkolwiek.

Skąd bierze się widok pokazujący, co czeka na przyjazd?

Z rozdzielenia dwóch rzeczy, które w zwykłym monitoringu leżą razem. Zdarzenia zamykane zdalnie żyją krótko i nikogo poza nami nie interesują. Sprawy wymagające rąk czekają, mają swoją kolejność i muszą być widoczne, bo z nich składa się zawartość najbliższej wizyty.

Ten widok pokazuje więc listę pozycji do zrobienia na miejscu, każdą z powodem, datą zgłoszenia i informacją, czy część zamienna jest już u Was na półce. Obok stoi stan zapasu: co leży, co zostało zużyte przy ostatniej wymianie i co trzeba domówić przed kolejnym wyjazdem.

Efekt jest przede wszystkim finansowy. Zamiast dwóch przejazdów po jednej sprawie każdy, powstaje jeden przyjazd zamykający pięć pozycji, a Wy widzicie wcześniej, co się w nim znajdzie i po co. Ten sam ekran jest zresztą najuczciwszym miernikiem naszej pracy, bo pokazuje też rzeczy, które czekają zbyt długo.

Czego ten pulpit nie pokaże, bo nikt tego nie mierzy?

Rzeczy fizycznych, których żaden odczyt nie zna. Kurzu w zasilaczu, zapchanego filtra, kabla przygniecionego regałem, drzwi szafy zamykanych na stałe w pomieszczeniu bez wentylacji, wilgoci w hali. W zakładzie przetwórczym są to przyczyny większości awarii sprzętowych i wychodzą wyłącznie przy oględzinach.

Nie pokaże też poprawności danych. Wykres odpowiedzi bazy potrafi wyglądać wzorowo w chwili, gdy integracja przestała wgrywać dokumenty, a system magazynowy pokazuje stan sprzed dwóch dni. Takie sprawdzenie da się dopisać, ale trzeba je najpierw zdefiniować razem z osobą znającą proces, bo monitoring sam z siebie nie wie, co w Waszej firmie znaczy poprawny wynik.

Dlatego przy przekazaniu zestawu mówimy wprost, które obszary mają pokrycie w pomiarze, a które opierają się na przeglądzie okresowym. Pulpit, który udaje pełny obraz, jest gorszy od pulpitu, który pokazuje mniej i mówi o tym otwarcie.

Kto utrzymuje te pulpity, gdy nas przy tym nie ma?

Nikt nie musi, i taki jest zamysł. Widoki budujemy na zmiennych, więc nowe urządzenie pojawia się na istniejącym ekranie samo, bez kopiowania paneli. Nazwy pochodzą z dokumentacji środowiska, nie z czyjejś pamięci, więc zmiana osoby w firmie niczego nie wywraca. Uprawnienia dzielimy na dwa poziomy: pełny dla nas i podgląd dla Waszej strony.

Edycję zostawiamy otwartą, bo zdarza się, że ktoś u Was chce dołożyć własny wskaźnik i to jest dobra wiadomość. Zmiany wymagające nowych źródeł danych albo nowych zapytań robimy my, a przy stałym nadzorze utrzymanie widoków jest już częścią usługi.

Same dane pod spodem bierze wdrożenie Zabbiksa, stały nadzór z rejestrem zdarzeń i raportem prowadzi monitoring infrastruktury IT, a odczyty z maszyn opisuje monitoring serwerów.

Treść sprawdzona i zaktualizowana: 14 sierpnia 2026