Administracja serwerami

Umowa obejmuje to, co da się prowadzić planowo i zdalnie: system operacyjny, hypervisor, usługi uruchomione na maszynie, dostępy, kopie i monitoring. Granica biegnie tam, gdzie kończy się infrastruktura, a zaczyna cudzy produkt. Kod aplikacji branżowej poprawia jej autor, uszkodzoną płytę wymienia serwis producenta sprzętu, a subskrypcje i klucze kupujecie na własną fakturę.

O tę granicę warto zapytać każdego dostawcę, zanim cokolwiek podpiszecie. Pytanie brzmi prosto: kto ma zadzwonić do producenta oprogramowania, kiedy po aktualizacji przestanie działać moduł magazynowy. Odpowiedź „to nie nasz zakres” jest do przyjęcia, o ile pada przy ustalaniu warunków, a nie w dniu awarii.

Firma rzadko ma jeden serwer. Zwykle są trzy warstwy prowadzone przez różnych ludzi w różnych latach: domena Windows, kilka maszyn linuksowych z aplikacjami i host, na którym to wszystko stoi. Można oddać całość i mieć jeden numer do zgłoszeń, można też zacząć od warstwy sprawiającej najwięcej kłopotu i dołożyć resztę po kwartale.

Podział ma sens, gdy któryś obszar prowadzi u Was osoba, która zna go lepiej niż jakikolwiek dostawca z zewnątrz, albo gdy chcecie sprawdzić współpracę na mniejszym zakresie. Kończy się źle w jednym układzie: dwie firmy odpowiadają za maszyny stojące na tym samym hoście i żadna nie widzi całego środowiska.

Rachunek robi się czytelny dopiero wtedy, gdy policzycie nie sam zakup, ale pięć lat użytkowania: przedłużanie gwarancji, prąd, chłodzenie, miejsce w szafie i godziny poświęcane każdej maszynie osobno. Przy trzech albo czterech starzejących się serwerach fizycznych ta suma zwykle przewyższa koszt dwóch mocniejszych hostów kupionych raz.

Druga część rachunku dotyczy awarii. Zepsuty serwer fizyczny czeka na część i na technika, czyli na czynniki, na które nikt u Was nie ma wpływu. Maszyna wirtualna czeka tyle, ile trwa jej start na sąsiednim węźle, a to jest wielkość, którą da się zmierzyć i zapisać w umowie.

Jest przy tym rzecz, o której sprzedawcy mówią niechętnie: konsolidacja zmniejsza liczbę pudełek, nie liczbę systemów do łatania. Miesięczny koszt opieki idzie za maszynami, więc dziesięć systemów przeniesionych na dwa hosty nadal wymaga dziesięciu aktualizacji i dziesięciu sprawdzonych kopii.

Schodzą się tu dwie osobne sprawy i łatwo je pomylić. Pierwsza to opłata za samą platformę: po jednej stronie subskrypcja liczona od rdzeni, po drugiej darmowe oprogramowanie z opcjonalnym wsparciem producenta. Druga to licencje systemów i aplikacji pracujących na tej platformie, które zostają Wasze niezależnie od tego, czym je uruchamiacie.

Druga sprawa bywa droższa od pierwszej. Windows Server licencjonuje się od rdzeni hosta, więc przesiadka na mniejszą liczbę mocniejszych maszyn potrafi zmienić rachunek w obie strony. Do tego dochodzą aplikacje z kluczem przypiętym do sprzętu i producenci, którzy wspierają wyłącznie jedną platformę.

Dlatego porównanie obu platform stoi w tej kategorii jako strona informacyjna, a nie jako oferta. Ma pomóc policzyć, czy zmiana w ogóle się broni, zanim ktokolwiek wystawi za nią fakturę.